Delegatów reprezentujących poszczególne kościoły zjechało się 98, z tych, księży było 12. Za cel obrano uporządkowanie wynikłych w ostatnich czasach zatargów i nieporozumień.

   Pierwszy Synod ( ten z 1904 r.) nic nie zdziałał, bo oprócz obdarowania ks. Hodura infułą biskupią i nadania temuż godności "głowy Kościoła" - wszystkie inne uchwały pozostały niewykonane. "Rada Główna rozleciała się po pierwszym posiedzeniu, projekt Seminarium i reformy szkolnej ugrzązł w zapomnieniu, a Konstytucja uchwalona i przyjęta przez Synod - dotąd jeszcze w jednym znajduje się zaledwie egzemplarzu" (Straż, Rok XI (1906) 22).

   Marzenie było takie: Kościół Narodowy to swoboda ducha, wolność czytania Pisma Świętego, własność ludu, wybór biskupa przez księży i lud, wybór proboszczy przez gminę kościelną z pomiędzy kapłanów przedstawionych przez biskupa, praca księży dla dobra narodu. Aby to osiągnąć uchwalono następujące rezolucje:

1. Czytać Pismo Św., uczęszczać na Msze Św. w dni świąteczne. Poza Pismem Św. w każdym domu polskim powinny znaleźć się też  księgi poetów i pisarzy polskich, "bo w nich przedstawione jest cierpienie i walka i nadzieja naszego narodu : w pracy, w trudzie i odrodzeniu się przez wiarę i poświęcenie".
2. Wobec Kościoła być rzetelnym i sprawiedliwym ( anarchia takich księży jak Dawidowski, Łagan spowodowała że sprawa nasza nie rozwijała się tak, jak przypuszczać było można na podstawie entuzjazmu delegatów I-go Synodu).
3. Celibat nadal obowiązuje kapłanów narodowych.
4. Utworzyć szkołę wyższą czyli Seminarium Duchowne, w którym Kościół Narodowy wychowywał i kształcił by  w duchu Bożym i narodowym swoich kapłanów. W tym celu została obrana Komisja Seminarium, która nałożyła rocznie 50 centów od każdego członka Narodowego Kościoła, jak też postanowiono ( na ten cel zbierać) z pobocznych środków tj. sprzedaż obrazów, książek, cegiełek itp.
5. Kościół Polsko-Narodowy odtąd będzie obchodził w Ameryce dwa święta, których nie ma w kalendarzu rzymskim, a mianowicie: Święto Bratniej Miłości, w drugą niedzielę września każdego roku i Święto Ubogich Pasterzy w pierwszą niedzielę po Bożym Narodzeniu.
6. Kapłani narodowi mają jak najprędzej obowiązek wprowadzenia polskiej liturgii a przede wszystkim we wszystkie wielkie uroczystości odprawiać Mszę św. w języku polskim.