Franciszek  Hodur

Pierwszy  Biskup  P N K K

   Ruch społeczno-religijny, zainicjowany w Scranton przez ks. F. Hodura, przechodził kolejne fazy rozwoju, od żywiołowego protestu przeciwko nadużyciom niemieckiego proboszcza, parafii złożonej wyłącznie z Polaków w Scranton, poprzez utworzenie własnej parafii polskiej pw. św. Stanisława BM, aż do całkowitego zerwania łączności z Rzymem.
   Inicjatywa utworzenia Polskiego Kościoła Narodowego wkroczyła fazę reformy organizacji wewnętrznej Kościoła, precyzowania własnej ideologii, wytyczenie programu działania na przyszłość.
   Na dzień 6 września 1904 r. ks. F. Hodur zwołał Pierwszy Synod Generalny Polskiego Kościoła Narodowego w Scranton. Synod zintegrował zwolenników zmian w Kościele, unormował formy jego religijno-doktrynalnej posługi, jak i omówił sprawy materialno-bytowe nowej instytucji wyznaniowej, które miały mu zapewnić trwałość i dalszy rozwój.

   Bezpośrednio po Synodzie Nadzwyczajnym ks. F. Hodur, pragnąc zadość uczynić prośbom wiernych oraz naleganiom kleru, podjął starania o uzyskanie sakry biskupiej z rąk episkopatu starokatolickiego, który od dawna posiadał prawomocną „sukcesję apostolską". Warto dodać, iż uznawana ona była za autentyczną i niepodważalną nawet przez Kościół Rzymskokatolicki.

    
   Na marginesie warto zauważyć, iż nawet wśród najbardziej niechętnych teologów rzymskokatolickich nie znalazł się taki, który by się odważył zakwestionować „bezsporną ważność sukcesji apostolskiej episkopatu starokatolickiego skupionego w Unii Utrechckiej." W dniu 4 czerwca 1873 roku na Kongresie starokatolików w Bonn wybrano ks. Józefa H. Reinkensa na elekta, który w dniu 11 sierpnia tegoż roku przyjął sakrę biskupią z rąk ks. bp Heydekampa z Deventer. Od tej pory kolejni biskupi Kościoła Starokatolickiego w Utrechcie konsekrowali wszystkich następnych biskupów starokatolickich dla Holandii, Szwajcarii, Niemiec, Jugosławii, Austrii, Czechosłowacji oraz Polski.
    Ks. F. Hodur, będąc biskupem elektem z I Synodu Generalnego w roku 1904, ponaglony przez II Synod z roku 1906, skorzystał zatem z zaproszenia episkopatu starokatolickiego w Holandii i we wrześniu 1907 roku udał się do Utrechtu, w celu przyjęcia tam sakry biskupiej, a tym samym uzyskania dla Polskiego Kościoła Narodowego prawowitej „sukcesji apostolskiej".

 

Konsekracja elekta Franciszka Hodura
na biskupa 
Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego
w Stanach Zjednoczonych A.P.

Utrecht, 29 września 1907r.

    Fakt udzielenia sakry biskupiej ks. F. Hodurowi był niewątpliwie momentem zwrotnym w krótkich stosunkowo dziejach Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła w Ameryce. Jednocześnie powyższym aktem nastąpiła odtąd trwała łączność ideologiczna tego Kościoła z - narodowymi w swym założeniu - Kościołami Starokatolickimi Unii Utrechckiej i to w skali światowej. Ta ścisła łączność podtrzymywana jest do dzisiaj, czego wyrazem jest formalne członkostwo w tej Unii, zarówno Kościoła Narodowego w Ameryce, jak i Kościoła Polskokatolickiego w kraju.

    Z chwilą otrzymania sakry biskupiej ks. F. Hodur stał się pełnoprawnym członkiem wyższej hierarchii katolickiej w niepodważalnym tych słów znaczeniu. Godność ta stała się dla niego czymś tak nieodłącznym od jego nazwiska, że do dzisiaj nie mówi się o nim inaczej, niż po prostu „biskup Hodur", i to nie tylko w środowisku Kościoła Narodowego.