|
Pierwszy Synod ( 1904r.) odbyty w Scranton, Pa. położył fundamenty pod Polski Narodowy Katolicki Kościół w Ameryce, Polsce i Kanadzie. Zerwana została więź z Kościołem rzymskokatolickim, postanowiono odprawiać obrzędy w języku polskim, współpracować z innymi wyznaniami, uchwalono konstytucję i ustanowiono święta Kościoła oraz ks. Franciszek Hodur został wybrany pierwszym biskupem i zwierzchnikiem tegoż Kościoła.
Drugi Synod Kościoła Polsko-Katolickiego w Chicago, ILL. ( 1904 r.) był pierwszym i ważnym krokiem w sprawie zjednoczenia narodowego ruchu w Kościele. Zgodzono się pracować w myśl uchwał I-go Synodu Narodowego Kościoła i na podstawie warunków uchwalonych przez tenże Synod padł wniosek biskupa Kozłowskiego, żeby Kościół pozostający pod jurysdykcją obydwu biskupów nazywał się Polsko-Katolicko-Narodowym Kościołem.
Synod Nadzwyczajny w Scranton, PA ( 1906 r.) był uzupełnieniem Pierwszego. Zapadła na nim również uchwała utworzenia Seminarium Duchownego dla kształcenia przyszłych księży.
Drugi Zwyczajny Synod w Scranton, PA ( 1909 r.) postanowił, że głoszenie i słuchanie Słowa Bożego ma moc sakramentalną i że głoszenie Słowa Bożego jest obowiązkiem każdego księdza narodowego. Ustalono też święto założenia Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła na drugą niedzielę marca.
Synod Prowincjonalny w Wilkes-Barre, PA ( 1912 r.) uchwalił Wyznanie Wiary Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła, które to wyznanie zostało zaaprobowane przez późniejsze synody.
Trzeci Synod odbył się w Chicago, IL ( 1914 r.). Uchwalono Fundusz Misyjny, opracowanie ksiąg liturgicznych oraz wybrano biskupów pomocniczych w osobach księży: Walentego Gawrychowskiego, Franciszka Bończaka, Józefa Plagi i Walentego Cichego.
Czwarty Synod w Scranton, PA ( 1921 r.).Określił Sakrament Pokuty. Ustanowił spowiedź publiczną dla starszych (do wyboru) a uszną dla dzieci i młodzieży. Zniósł przymusowy celibat duchowieństwa, oraz uznał pieśń "Tyle lat my Ci, o Panie", napisaną przez ks. bpa Franciszka Hodura, za oficjalny Hymn Kościoła.
Drugi Nadzwyczajny Synod w Scranton, PA ( 1924 r.), załatwiono na nim sprawę misji Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła w Polsce i na ten cel uchwalono opłaty. Wybrano biskupami księży: Leona Grochowskiego, Walentego Gawrychowskiego, Franciszka Bończaka i dla litewskiego Kościoła Jana Gritenasa. Dokonano również podziału Kościoła na trzy diecezje: Wschodnią, Środkową i Zachodnią. Utworzono diecezję dla Litewskiego Narodowego Katolickiego Kościoła. Ks. bp Franciszek Bończak został wyznaczony jako biskup misyjny dla Polski.
Drugi Prowincjonalny Synod w Scranton, PA
( 1928 r.). Omawiano na nim naukę Kościoła o Sakramencie Małżeństwa. Utworzono czwartą diecezję Buffalo-Pittsburgh i wybrano ks. Jana Z. Jasińskiego biskupem.
Pierwszy Synod w Polsce w Warszawie ( 1928 r.). Postanowiono na nim, że wszelkie uchwały, jakie uchwalono na poprzednich synodach w Stanach Zjednoczonych obowiązują także i w Polsce.
Szósty Powszechny Synod w Buffalo, NY ( 1931 r.). Załatwiono na nim sprawę Kościoła w Polsce. Postanowiono, że w każdej parafii powinny istnieć i działać Towarzystwa Typowe, a także szkoły dzienne lub uzupełniające. Siódmy Nadzwyczajny w Chicago, IL ( 1935 r.). Uchwalono na nim wiele spraw organizacyjnych, zalecono tworzenie przy parafiach Typowych Towarzystw. Wybrano biskupami księży seniorów: Józefa Leśniaka i Jana Misiaszka. Siódmy Powszechny Synod w Scranton, PA ( 1946 r.). Na synodzie tym omawiano wiele spraw organizacyjnych, przyjęto pojęcie Sakramentu Małżeństwa według opinii ks. bpa Franciszka Hodura, oraz zawarto Interkomunię z Kościołem episkopalnym w Ameryce. Ósmy Powszechny Synod w Scranton, PA ( 1949 r.). Na tym synodzie uczestniczył po raz ostatni ks. bp Franciszek Hodur. Wybrano z jego polecenia następcę w osobie ks. bpa Leona Grochowskiego, a ks. bp Jan Misiaszek został wybrany ordynariuszem diecezji środkowej. Załatwiono też wiele spraw administracyjnych. Dziewiąty Powszechny Synod w Buffalo, NY ( 1954 r.). Synod ten zajmował się przede wszystkim konstytucją Kościoła, wybrano także następujących księży seniorów na biskupów: Tadeusza F. Zielińskiego i Józefa Kardasia . Dziesiąty Powszechny Synod w Chicago, IL ( 1958 r.). Na Synodzie tym po raz pierwszy byli obecni biskupi starokatoliccy z abp Andrzejem Rinklem na czele. Wprowadzano poprawki do Konstytucji Kościoła, również wiele czasu poświęcono pomocy Kościołowi w Polsce jak również pomocy materialnej dla Polski. Wybrano następujących księży seniorów na biskupów-kandydatów: Franciszka C. Rowińskiego, Bernarda Goławskiego oraz Józefa Jaworskiego.
PNKK z upływem czasu stanął wobec poważnego problemu, gdyż stara generacja Polaków żyjących na obczyźnie zaczęła wymierać. Kolejne generacje: dzieci, wnuki i prawnuki dawnych imigrantów polskich wnoszą do Kościoła zmiany poprzez język, którym się posługują, a także aspiracje i wzory kultury, co odnosi się zarówno do wiernych, jak i duchowieństwa. Toteż w 1958r. wprowadzono do Kościoła język angielski, jako pomocniczy, a od 1961r. przyjęła się w całym Kościele praktyka odprawiania Mszy św. w obu językach. Dokonano też przekładu na język angielski ksiąg liturgicznych oraz niektórych publikacji bpa F. Hodura, by w ten sposób dotrzeć do dzieci i młodzieży, która słabo zna język polski, albo wcale go nie rozumie. Nadto część parafii zaczęła zmieniać się w wieloetniczne. PNKK w coraz większym stopniu staje się wspólnotą religijną o charakterze uniwersalnym, obejmującą wszystkich ludzi. Kościół znajduje się obecnie w punkcie zwrotnym swej działalności.
|