|
Wspólne podstawy
Samodzielne krajowe Kościoły
starokatolickie istnieją dziś w 7 państwach : Holandii, Niemczech,
Szwajcarii, Austrii, Polsce, Chorwacji, Republice Czeskiej. Należy jednak rozróżnić trzy grupy Kościołów
starokatolickich : 1. Kościół Utrechtu, który ma własną, niemal 250-letnią historię i tradycję. Dzięki swemu wiernemu obstawaniu przy tradycyjnych podstawach wiary i ustroju zachodniego Kościoła katolickiego, stał się on „Kościołem macierzystym" dla powstałych później Kościołów starokatolickich. 2. Kościoły starokatolickie, które powstały bezpośrednio z walki przeciwko nowym prawdom wiary Soboru Watykańskiego z 1870 roku: Kościoły Niemiec, Szwajcarii, Austrii, które czasowo pozostawały pod silnym wpływem idei liberalno-oświeceniowych, ale potem coraz bardziej świadomie znajdowały drogę do właściwych podstaw wiary Kościoła starokatolickiego. 3. Powstałe na przełomie wieków oraz po pierwszej wojnie światowej Kościoły Ameryki i Europy wschodniej, które swoje powstanie niejednokrotnie zawdzięczają powodom narodowym, ale nigdy nie zwlekały z uznaniem starokatolickich zasad wiary, chociaż w szczegółach często jeszcze obstawały przy specyficznie rzymsko- katolickich formach liturgicznych i pobożności.
Historia wszystkich Kościołów starokatolickich była właściwie dotychczas historią cierpień, wobec których Kościoły te nie przetrwałyby, gdyby nie trzymały się tak mocno i niewzruszenie wspólnych podstaw wiary, które gruntownie i szeroko uzasadniali ich teologiczni przywódcy. - Tak narodziła się Konwencja Utrechcka.
Konwencja Utrechcka Ogólnie: Po skonsolidowaniu się Kościołów starokatolickich Niemiec, Szwajcarii i Austrii, nadszedł moment, by istniejącą już w zasadzie między nimi kościelną wspólnotę umocnić układem formalnym. Stało się to dzięki konwencji, zawartej przez biskupów Holandii, Niemiec i Szwajcarii w Utrechcie, w dniach 23 - 25. 09. 1889 r., do której jeszcze w tym samym roku przystąpił administrator diecezji Kościoła Austrii. Później dołączyły do niej Kościoły Czechosłowacji, Chorwacji, Polski Narodowy Kościół Katolicki Ameryki Północnej i Kościół Polskokatolicki w Polsce. Tworzą one razem Kościoły tzw. Unii Utrechckiej. Unia Utrechcka nie jest wspólnotą prawną i nie ma żadnych pełnomocnictw jurysdykcyjnych, lecz jest swobodnym związkiem samodzielnych starokatolickich Kościołów krajowych, uznających te same podstawy wiary, te same porządki ustrojowe i liturgiczne.
Sama konwencja obejmuje trzy następujące części: 1. Umowa, w której biskupi oświadczają, że reprezentowane i kierowane przez nich Kościoły pozostają między sobą w pełnej wspólnocie kościelnej. Organem utrzymującym tę wspólnotę jest „Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich". Jej członkowie zobowiązują się do tego, że będą wymieniać urzędowe rozporządzenia, listy pasterskie, księgi liturgiczne itp., a także że nie będą zaciągać żadnych zobowiązań w stosunku do innych Kościołów bez uprzedniej wspólnej narady i uchwały. W szczególności nie można udzielać sakry biskupiej członkom innych Kościołów, bez zgody Konferencji. 2. Regulamin, który m.in. ustala, że przewodniczącym Konferencji Biskupów jest arcybiskup Utrechtu, sekretarzem - biskup Chrześcijańskokatolickiego Kościoła Szwajcarii i że konferencja ma się zbierać co dwa lata.
3. Orędzie do ludu katolickiego, rozpoczynające się od następujących zasadniczych stwierdzeń:
Utrechcka Deklaracja Wiary jest jedynym doktrynalno - urzędowym postanowieniem całego starokatolicyzmu.
Międzynarodowe Kongresy Starokatolików
Zawarcie Konwencji Utrechckiej zjednoczyło Kościoły starokatolickie. Pracy jednak było dużo. Należało opracować wspólne zasady starokatolickiej koncepcji Kościoła, wynikających z Konwencji Utrechckiej, specyficznego dziedzictwa historycznego poszczególnych Kościołów krajowych. Uczyniły to Międzynarodowe Kongresy starokatolików.
Umacnianie ruchu starokatolickiego
Służba informacyjna Na Kongresie w Lucernie (1892) zapadła decyzja o założeniu
wspólnego czasopisma naukowego, którym był ( redagowany przez E. Michauda)
"Międzynarodowy Przegląd Teologiczny" ("Revue Intrnationale de Théologie"), zastąpiony w
1911 r.
przez "Międzynarodowe Czasopismo Kościelne"
("Internationale Kirchliche
Zeitschrift"), które jest do dnia
dzisiejszego jedynym naukowym organem całego starokatolicyzmu ( Wydawnictwo
Stämpfli & Cie., Bern).
Zbliżenie z Kościołami Na Kongresach starano się, dzięki uzgodnionej wspólnej
płaszczyźnie doprowadzić do zbliżenia z Kościołami zaprzyjaźnionymi, których
przedstawiciele w mniej lub bardziej aktywny sposób uczestnczyli w
obradach. Efektem pertraktacji kongresowych były późniejsze rozmowy
zjednoczeniowe z anglikanami i prawosławnymi.
Międzynarodowe Konferencje Teologów Starokatolickich Do pogłębiania wspólnych podstaw wiary Kościoła
starokatolickiego w konfrontacji z tendencjami współczesnej teologii służą
od 1950 r., poza Kongresami, Konferencje Teologów Starokatolickich.
|