Urodził się w Saint-Etienne. Studiował historię w Clermont-Ferrand, a od 1919 roku - teologię w Saulchoir, w szkole Dominikanów w Belgii; tamże wstępuje do zakonu i zostaje profesorem. W latach 1930-1939 był profesorem filozofii w Tuluzie, następnie w Paryżu, Tunisie (założyciel Uniwersytetu) i Rzymie (gdzie uczestniczył w badaniach archeologicznych). Maxime Gorce wydał pięciotomową „Histoire générale des religions" (Paryż 1944-1951). Uzyskał doktorat z filozofii. W roku 1947 wstępuje do Kościoła Starokatolickiego. W latach 1949-1968 był proboszczem w Saint-Imier. Opublikował ok. 30 książek o tematyce filozoficznej, historycznej i teologicznej. Zmarł w Neuchatel.

Dane biograficzne:

Urs Küry,  Kościół starokatolicki. Historia, nauka, dążenia,  Warszawa 1996, s.664

Z okresu przynależności do Kościoła Starokatolickiego należy wymienić następujące jego książki:

Les bases du chrstianisme,  St-Imier 1953, ss. 376.

La vérité avant tout,  Paryż 1959, ss. 125 (autobiografia).

Occident 561-753,  3 tomy, St.-Imier 1963, ss. 908.