Urodził się w Grosskunzendorf na Śląsku; po ubogim dzieciństwie, w latach 1828-1833 studiował teologię i historię we Wrocławiu i Bonn. W roku 1834 otrzymał licencjat z teologii we Wrocławiu i w tym samym roku otrzymał święcenia kapłańskie. W roku 1864 zaproponowano mu profesurę we Wrocławiu, ale propozycja została odrzucona przez księcia biskupa Heinricha Förstera. Od roku 1852 do ekskomuniki w roku 1871, był proboszczem w Canth, potem żył w nędzy aż do śmierci. Zmarł we Wrocławiu. Jakob Buchmann otrzymał w roku 1878 doktorat teologii honoris causa Uniwersytetu w Bernie. Był autorem licznych prac historycznych dotyczących jezuitów i papieskiego Kościoła.

Dane biograficzne:

Urs Küry,  Kościół starokatolicki. Historia, nauka, dążenia,  Warszawa 1996, s.639

Bibliografia:

Populärsymbolik, oder: Vergleichende Darstellung der Glaubensgegensätze zwischen Katholiken und Protestanten nach ihren Bekenntnisschriften,  Moguncja 1843; 1844/45 (2 t.), ss. 303, 473; 1850, ss. 628. 

Vermischte Aufsätze, 8 z., Wrocław 1874;  w tym:  Kirchliche Autorität und Wissenschaft, ss. 60;  Studien und Kritiken über Concilien, ss. 53;  Curialismen, ss. 117;  Krumme Wege zur Unfehlbarkeit, ss. 105. 

Was ist durch die vatikanischen Decrete geandert worden?, Wrocław 1875, ss. 24.