Urodził się w Pouilly nad Saoną. W latach 1860-1864 był pod wpływem dominikanina Jean-Baptiste-Henri Lacordaire; święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1864. Potem był kapłanem diecezjalnym, a w latach 1866-1872 - wikarym w kościele pw. św. Magdaleny w Paryżu. E. Michaud należał do liberalno-katolickich krytyków kierunku ultramontańskiego i neoscholastycznego, pojawiającego się w kręgach  I  Vaticanum. W tym czasie poznał Hyacinthe Loysona. W roku 1872 zerwał z Kościołem rzymskim. E. Michaud - wspierany przez przywódcę opozycji starokatolickiej, I. von Döllingera (pod którego kierunkiem uzyskał w roku 1867 tytuł doktora teologii) oraz przez Wladimira Guettée, który przeszedł do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego - przedstawił w dziesięciu polemicznych książkach sprzeczności zawarte w systemie rzymskim i rozwinął starokościelny program reformy Kościoła. W Paryżu organizował nabożeństwa starokatolickie. W latach 1876-1915 był profesorem teologii dogmatycznej i historii Kościoła na (staro)katolicko-teologicznym wydziale uniwersytetu w Bernie. W latach 1892 / 93 pełnił obowiązki rektora na tym uniwersytecie. Od 1889 roku był ponadto profesorem języka i literatury francuskiej na wydziale filozoficznym. Z powodu konfliktu z biskupem Eduardem Herzogem o kierunek działania reform starokatolickich tylko w latach 1876-1878  E. Michaud był wikarym generalnym. W latach 1893-1910 był wydawcą (wraz z międzynarodową grupą współpracowników: starokatolików, prawosławnych i anglikanów) założonego w 1892 roku przez II Międzynarodowy Kongres Starokatolików w Lucernie „Revue Internationale de Théologie" (RITh), który przedstawia monumentalne kompendium problemów związanych z unią między Kościołem Zachodu i Wschodu. Zmarł w Bernie.

zobacz:  tu   i   tutaj

Dane biograficzne:

Raoul Dederen, Un réformateur catholique au XIXe siècle: Eugène Michaud 1839-1907. Vieux-catholicisme-oecumenisme,  Genewa 1963, ss. 338.

Herwig Aldenhoven,  Eduard Herzog (1841-1924), Eugène Michaud (1839-1917) und Arnold Gilg (1887-1967),  w: Gegen die Gottvergessenheit. Schweizer Theologen im 19. und 20. Jahrhundert, hrsg. v. Stephan Leimgruber u. Max Schoch, 1990, 501-516, 506-512

Urs Küry,  Kościół starokatolicki. Historia, nauka, dążenia,  Warszawa 1996, s.633-634

Z  jego bogatego dorobku wymienimy tu następujące pozycje:

Gauillaume de Champeaux et les écoles de Paris au XIIe siède, d'après les documents inédits,  Paryż 1867, ss. 547.

L'esprit et la lettre dans la morale religieuse,  2 tomy, Paryż 1869/1870, ss. 412. 

Guignol et la révolution dans l'Eglise romaine,  Paryż 1872. 

Plutôt la mort que le déshonneur, appel aux anciens catholiques de France,  Paryż 1872, ss. 154.

Comment l'Eglise Romaine n'est plus l'Eglise catholique,  Paryż 1872, ss. 283. 

Programme de réforme de 1'Eglise d'Occident,  Paryż 1872, ss. 192.

Les faux libéraux de l'Eglise Romaine: réponse au P. Perraud et Lettres polémiques,  Paryż 1872, ss. 177. 

De la falsification des catéchismes français et des manuels de théologie par le parti romaniste de 1670 à 1868,  Paryż 1872, ss. 264. 

La papauté antichrétienne,  Paryż 1873, ss. 254. 

Le mouvement contemporain des églises: études religieuses et politiques,  Paryż 1874, ss. 478. 

De l'Etat présent de l'Eglise catholique romaine en Françe,  Paryż 1875, ss. 433; w języku niemieckim: Bonn 1876, ss. 437. 

Catéchisme catholique,  Berno 1876. 

Discussion sur les sept conciles oecuméniques, étudiés au point de vue historique et libéral,  Paryż 1878, ss. 350. 

Louis XIV. et Innocent XI. d'après les correspondances diplomatiques inédites du Ministère des affaires étrangères de France,  4 tomy, Paryż 1882-1883, ss. 587, 557, 544, 520. 

Lettres libérales,  w: F. Carrier (wyd.), La Fraternité, Organe du catholicisme national,  2 tomy, Genewa 1883-1884. 

La politique de compromis avec Ronię en 1689. Le Papę Alexandre VIII et le duc de Chaulnes, d'après des correspondances diplomatiques inédites,  Berno 1888, ss. 147. 

La Théologie et le Temps présent. Discours prononcé pour la fête de l'Université de Berne le 26 novembre 1892,  Berno 1893, ss. 44. 

Les enseignements essentiels du Christ,  Paryż 1907, ss. 117. 

L'ascension vers Dieu. Dieu dans l'univers. La vie en Dieu, Méditations de philosophie religieuse,  I-III, Lozanna 1912 / 1913, ss. 175, 290, 220. 

Poza tym wiele artykułów w:  RITh,  IKZ,  L'Union chrétienne  (Paryż, wyd. W. Guettée) oraz w kościelnych i świeckich czasopismach. 

Por. także: Olga Novikoff-Kireeff (wyd.), Quelques lettres du Géneral Alexandre Kiréeff au Professeur Michaud sur l'ancien-catholicisme,  Paryż / Neuchâtel (bez roku), ss. 245.