Klasycy  literatury  starokatolickiej

 


   Do klasyków literatury starokatolickiej zaliczmy twórców starokatolickiej nauki teologicznej, tzw. "kujących broń" dla ruchu, za pomocą której prowadzono zaciętą walkę nie tylko z ówczesnym ultramontanizmem, lecz także ze światopoglądem naturalistyczno-materialistycznym. To, że często dzieła klasyków były polemiczne, wynikało z okoliczności, w jakiej powstawały te dzieła i rozprawy. Pod tym względem, na szczęście, czasy się zmieniły. W miarę wewnętrznego umacniania się Kościołów starokatolickich, można było kłaść większy nacisk na pozytywne aspekty starokatolicyzmu.
   Za klasyków literatury starokatolickiej uznajemy Niemców:  J.I von Döllingera,  J.F Schultego,  J. Friedricha, F.H. Reuscha,  J. Langena,  F.P. Knoodta,  J.H. Reinkensa,  F.Michelisa,  Th. Webera;   Szwajcara -  E. Herzoga  i   Francuza -  E. Michauda. Częściowo należeli oni do liberalnej szkoły krytyczno-historycznej i, aczkolwiek ulegali wpływom oświeceniowego racjonalizmu, to jednak prawie całkowicie go przezwyciężyli. Przed I Soborem Watykańskim wszyscy oni jako uczeni rzymskokatoliccy cieszyli się dużym autorytetem. Chętnie poddali się karze kościelnej, jaką jest excommunicatio maior, ale nie narazili na szwank wierności swoim przekonaniom. Czcimy w nich naszych confessores ( wyznawców ), których katolickie dziedzictwo intelektualne i duchowe Kościół starokatolicki wiernie strzeże i przekazuje następnym pokoleniom wiernych.