|
Do klasyków literatury starokatolickiej zaliczmy twórców
starokatolickiej nauki teologicznej, tzw. "kujących broń" dla ruchu,
za pomocą której prowadzono zaciętą walkę nie tylko z ówczesnym
ultramontanizmem, lecz także ze światopoglądem
naturalistyczno-materialistycznym. To, że często dzieła klasyków były
polemiczne, wynikało z okoliczności, w jakiej powstawały te dzieła i
rozprawy. Pod tym względem, na szczęście, czasy się zmieniły. W miarę wewnętrznego
umacniania się Kościołów starokatolickich, można było kłaść większy
nacisk na pozytywne aspekty starokatolicyzmu.
Za klasyków literatury starokatolickiej uznajemy Niemców:
J.I von
Döllingera, J.F Schultego, J. Friedricha, F.H. Reuscha, J.
Langena, F.P.
Knoodta, J.H. Reinkensa, F.Michelisa, Th. Webera; Szwajcara -
E. Herzoga i Francuza - E. Michauda. Częściowo należeli oni do liberalnej szkoły
krytyczno-historycznej i, aczkolwiek ulegali wpływom oświeceniowego
racjonalizmu, to jednak prawie całkowicie go przezwyciężyli. Przed I Soborem
Watykańskim wszyscy oni jako uczeni rzymskokatoliccy cieszyli się dużym
autorytetem. Chętnie poddali się karze kościelnej, jaką jest excommunicatio
maior, ale nie narazili na szwank wierności swoim przekonaniom. Czcimy w
nich naszych confessores ( wyznawców ), których katolickie dziedzictwo
intelektualne i duchowe Kościół starokatolicki wiernie strzeże i przekazuje
następnym pokoleniom wiernych.
|