Synod Ogólnopolski Kościoła Polskokatolickiego w RP, 30 czerwca 1998 r. - Warszawa
Referat ks. inf. dra Tomasza Wójtowicza

Stanowisko Kościoła Polskokatolickiego w sprawie udzielania święceń kapłańskich kobietom

  zobacz:  Przebieg  obrad  Synodu

 

Synody zachodnioeuropejskich Kościołów starokatolickich coraz częściej dyskutują o dopuszczeniu kobiet do apostolskiego urzędu.

Należy przypomnieć, że Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich przyjęła w dniu 7 grudnia 1976 roku oświadczenie, w którym stwierdzono, że MKBS „nie może wyrazić zgody na sakramentalną ordynację kobiet na katolicko-apostolski urząd diakona, prezbitera i biskupa". Oświadczenie to zostało przyjęte w głosowaniu przez wszystkich biskupów MKBS, przy jednym głosie sprzeciwiającym się. Powstała więc sytuacja pewnej niepewności i sprzeciwu zwolenników i przeciwników udzielania święceń kapłańskich kobietom.

Oświadczenie to nie zyskało jednomyślnego poparcia, które jest konieczne, aby decyzja nabrała mocy prawnej. Z tego powodu oświadczenie z 1976 r. nie posiadając mocy prawnej, zawiera jednak doniosłe stanowisko MKBS. Od tego czasu dyskusja na temat ordynacji kobiet w zachodnioeuropejskich Kościołach starokatolickich nie ucichła. Dlatego MKBS postanowiła w 1988 r. powołać swoje nadzwyczajne posiedzenie poświęcone temu tematowi.

Przyjęto wówczas oświadczenie - w którym stwierdzono, że problem ma być dalej studiowany w Kościołach starokatolickich w celu umożliwienia „współodpowiedzialnego zasadniczego rozstrzygnięcia".

Oświadczenie Międzynarodowej Konferencji Biskupów z 14.07.1997 r. w Wislikofen II (Szwajcaria) stwierdza: „Dokonana w przeszłości przez jeden z Kościołów starokatolickich Unii Utrechckiej ordynacja kobiet spowodowała, że inny Kościół starokatolicki na podstawie swego przekonania uznał za konieczne zakończenie pełnej wspólnoty z tym Kościołem, gdyż nie może uznać ordynacji kobiet; nie można wykluczyć, iż dalsze Kościoły starokatolickie odrzucające u siebie ordynację kobiet, wypowiedzą wspólnotę z tymi Kościołami Unii Utrechckiej, które w przyszłości będą wyświęcać kobiety; (...) Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich przyjmuje do wiadomości, że w rezultacie opisanej wyżej sytuacji postanowienie artykułu l Umowy Utrechckiej nie może już w pełni być realizowane, gdyż już nie wszystkie Kościoły lokalne i narodowe zjednoczone w Unii Utrechckiej pozostają ze sobą w pełnej wspólnocie kościelnej".

Podczas obrad MKBS w Wislikofen (6-16 lipca 1997 r.) biskupi Kościoła Polskokatolickiego przedstawili tekst Pro memoria (opublikowany w Rodzinie nr 3, z marca 1998 r., Organie Urzędowym Kościoła Polskokatolickiego i w Straży), w którym podkreślili, że biskupi Kościoła Polskokatolickiego od samego początku byli i nadal są przeciwko ordynacji kobiet. (...) Kobiety, które otrzymały święcenia kapłańskie, nie mogą sprawować Eucharystii w Kościele Polskokatolickim, a księża polskokatoliccy nie mogą współcelebrować Eucharystii z ordynowanymi kobietami".

W tej sytuacji, bp Wiktor Wysoczański — pragnąc nie dopuścić do zerwania więzów z Unią Utrechcką i czując się współodpowiedzialny za tę Unię — zaproponował, by MKBS na nowo obradowała i rozstrzygała w sprawie sytuacji w Unii Utrechckiej najpóźniej po 6 latach, lub — na podstawie zmienionej sytuacji w zainteresowanych Kościołach starokatolickich — wcześniej.

MKBS i biskupi naszego Kościoła zdają sobie sprawę z tego, że obecna sytuacja Unii Utrechckiej komplikuje stosunki wzajemne z Kościołem Prawosławnym i z Kościołem Rzymskokatolickim.

Biskupi Kościoła Polskokatolickiego podejmują wszelkie możliwe wysiłki mające na celu utrzymanie jedności Unii Utrechckiej tak, jak przewiduje to Deklaracja i Umowa Utrechcką z 1898 r.

W imieniu Zwierzchnika Kościoła zgłaszam wniosek o akceptację stanowiska zajętego przez polską delegację na MKBS.

Warszawa, 30 czerwca 1998 r.