Konsekracja  nowych  biskupów  PNKK

 

   W dniu 30 listopada 2006 roku odbyła się w katedrze pw. Św. Stanisława w Scranton, Pa (USA) konsekracja czterech biskupów elektów wybranych przez XXII Synod Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego. Głównym konsekratorem był Pierwszy Biskup PNKK Robert Nemkovich z udziałem biskupów PNKK; bpa Tomasza Gnata, bpa Tadeusza Pepłowskiego, bpa Jana Dawidziuka, bpa emeryta Johna Swantka i bpa emeryta Antoniego Rysza.
   Biskupi Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego — przez włożenie rąk i słowa konsekracji — powołali czterech nowych biskupów: bpa Sylwestra Bigaja, bpa Antoniego Kopkę, bpa Johnna Macka i bpa Antoniego Mikovsky.

   Nowi biskupi — wybrani przez Synod PNKK — są w pełni przygotowani do pełnienia tak zaszczytnego i odpowiedzialnego urzędu przez formację kapłańską i wiedzę teologiczną oraz wieloletnią pracę duszpasterską w PNKK, którą prowadzili zgodnie ze wskazaniami założyciela i organizatora PNKK, bpa Franciszka Hodura. Z wielką radością przyjmujemy nowych biskupów i życzymy im wszelkich łask Bożych w wypełnianiu apostolskiego urzędu, zapewniając o naszym wsparciu modlitewnym i pamiętając o słowach św. Cypriana: Kościół jest „ludem zjednoczonym z biskupem i trzodą zależną od swego pasterza. Musisz więc wiedzieć, że biskup jest w Kościele, a Kościół w biskupie".

   Kościół — jako wspólnota — nie może istnieć bez struktury kościelnej, musi również pozostawać w nieprzerwanym czasowym związku ze swym początkiem, jak również z Kościołem poprzednich i następnych pokoleń. Powoływanie na urząd nowych biskupów to ponowne podejmowanie i dalsze przekazywanie tego. co od początku dokonywane było w Kościele. Nakładanie rąk, połączone z modlitwą wspólnoty całego Kościoła, jest jedynym środkiem sakramentalnym, poświadczonym przez Pismo Święte i Tradycję, dalszego przekazywania łaski duchownego urzędu.

   W Kościele utrwalił się zwyczaj sporządzania katalogów biskupów i powoływania się na sukcesję apostolską — apostolskie pochodzenie drogi przekazywania urzędu kolejnym biskupom. W tym sensie św. Ireneusz (zm. 202), biskup Lyonu, stwierdza w swoim dziele Przeciw herezjom: „potrafimy wymienić biskupów, których w rozmaitych Kościołach mianowali jeszcze sami apostołowie".

   Polski Narodowy Kościół Katolicki zachowuje tak rozumianą sukcesję apostolską, przekazaną bpowi Franciszkowi Hodurowi podczas uroczystości nadania mu sakry biskupiej w dniu 29 września 1907 roku w starokatolickiej katedrze pw. św. Gertrudy w Utrechcie. Konsekratorem był Gerardus Gul, arcybiskup Utrechtu, a współkonsekratorami: Johannes Jacobus van Thiel, biskup Haarlemu oraz Nicolaas Barholomeus Petrus Spit, biskup Deventeru.

   Bp Franciszek Hodur (1866-1953) przekazał urząd następnym biskupom PNKK:

17 sierpnia 1924bp Leon Grochowski,  bp Franciszek Bończak,  bp Walenty Gawrychowski,  bp Jan Gritenas

7 czerwca 1928bp Zenon Jasiński

26 sierpnia 1936 bp Jan Misiaszek bp Józef Padewski

16 listopada 1937bp Józef Leśniak

23 kwietnia 1952bp Józef Sołtysiak

2 września 1954:  bp Tadeusz Zieliński,  bp Józef Kardas

9 maja 1959:  bp Franciszek Rowiński

29 czerwca 1963bp Eugene Magyar

26 czerwca 1968bp Józef Niemiński,  bp Walter Słowakiewicz,  bp Antoni M. Rysz

30 listopada 1971bp Daniel Cyganowski

30 listopada 1978bp Tomasz Gnat,  bp Józef Zawistowski,  bp John F. Swantek

30 listopada 1990bp Tadeusz Pepłowski

18 października 1993bp Robert Nemkovichbp Józef Tomczyk

30 listopada 1999bp Kazimierz Grotnik,  bp Jan Dawidziuk

30 listopada 2006 bp Sylwester Bigaj,  bp Antoni Kopka,  bp John Mack,  bp Antoni Mikovsky.

   Kościół od samego początku był świadomy, że jednym z jego podstawowych zadań jest troska o zachowanie tożsamości ewangelicznej oraz trwanie jego ustroju apostolskiego w świecie, który ulega ciągłym zmianom. Przekazywanie urzędu zawsze dokonywało się podczas rytu „wkładania rąk", na co mamy liczne świadectwa w Piśmie Świętym. W pierwotnym Kościele, do którego tak chętnie nawiązujemy, trwanie urzędu apostolskiego było także wewnętrznie związane z wiernym zachowywaniem depozytu wiary. Święty Paweł troszczył się o to, aby zwierzchnictwo biskupie nad utworzonymi przez siebie Kościołami przekazywać współpracownikom misyjnym Przykładem może tu być Tymoteusz w Efezie oraz Tytus na Krecie Podobnie jak to było w zwyczaju Dwunastu, także i Paweł kładł na nich ręce, wzywał do szczególnej gorliwości apostolskiej i posyłał do Kościołów. Ważnym świadectwem są słowa skierowane do Tymoteusza: „przypominam ci, abyś rozpalił na nowo charyzmat Boży, który jest w tobie przez nałożenie moich rąk" (2 Tm 1 6); „Nie zaniedbuj w sobie charyzmatu, który został ci dany za sprawą proroctwa i przez nałożenie rąk kolegium prezbiterów" (1 Tm 4, 14; por. 1 Tm 5, 22). Także do podstawowych obowiązków owych współpracowników misyjnych niejednokrotnie należało zadanie nauczania i upominania w sprawach wiary i moralności oraz ustanawianie „w każdym mieście prezbiterów" (Tm 1,5).

   W Nowym Testamencie czytamy, że biskupów i prezbiterów ustanowił Duch Święty. „Uważajcie na samych siebie i na całe stado, w którym Duch święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią" (Dz 20,28). „i On ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, Innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami" (Ef 4,11), ponieważ „każdemu (...) z nas została dana łaska" (Ef 4,7).

   Od czasów apostolskich powołanie na urząd w Kościele dokonuje się przez nałożenie rąk (cheirotonia) i modlitwę, w której prosi się o dar Ducha świętego. Bazyli Wielki (329-379 r.) pisał: „Którzy pierwsi odeszli, otrzymali od ojców święcenia i przez nałożenie rąk posiedli dar duchowy". Liturgiczny akt udzielania świeceń przewiduje wzywanie Ducha Świętego podczas nakładania rąk na ordynowanego przez duchownych ordynujących. Nałożenie rąk jest znakiem, który wprowadza wierzącego w powierzony mu urząd. „Polega ono na tym, że ordynujący, pewny wysłuchania swej prośby, modli się podczas nakładania rąk o to, aby Bóg tę samą łaskę urzędu, którą ordynujący otrzymał (...) od Boga, dał teraz w darze ordynowanemu. Obydwaj, ordynujący i ordynowany, dawca i odbiorca, podporządkowują się tu i teraz temu samemu zapewnieniu bezpośredniego upoważnienia i upełnomocnienia przez uwielbionego Chrystusa i Ducha Świętego" (U. Küry).

   Biskupi są upoważnionymi przez Chrystusa nauczycielami wiary, którzy krzewią jaw świetle Ducha Świętego. Tylko wtedy biskupi głoszą nieomylnie naukę Chrystusową, gdy zachowując łączność między sobą, nauczają jednomyślnie w sprawach wiary i obyczajów. Dlatego biskupi powinni współpracować ze sobą, świadcząc braterską pomoc innym Kościołom. Jedność Kościoła jest zbudowana na jedności biskupów, związanych jednomyślnością. Biskup nie jest nigdy biskupem tylko jednego Kościoła lokalnego, lecz biskupem całego Kościoła Chrystusowego. Jedynie zakres jego władzy administracyjnej jest zlokalizowany. „Urząd biskupi jest jeden. Różni biskupi uczestniczą w nim w ten sposób, że każdy go posiada w całości" (Cyprian z Kartaginy). „Gdziekolwiek byłby biskup, czy w Rzymie, czy w Eugubium (...) tę samą ma zasługę, to samo kapłaństwo" (Hieronim).