Pierwsze parafie

Postawa biskupów austriackich na Soborze Watykańskim, jak też stanowisko rządu austriackiego dawały początkowo nadzieję, że w Austrii rozwinie się większy ruch starokatolicki. Gdy jednak biskupi podporządkowali się papieżowi, rząd z przyczyn narodowo-politycznych zmienił stanowisko, a opinia publiczna zrozumiała, że nie można liczyć na sukces sprawy starokatolickiej, wówczas starokatolicy znaleźli się w trudnym położeniu. Mimo to proboszczowi Aloisowi Antenowi w Wiedniu udało się zjednoczyć starokatolików i połączyć ich we własnej parafii. Już w październiku 1871 roku mogła ona świętować własne pierwsze nabożeństwo w kościele ratuszowym pw. św. Salwatora. Również w Warnsdorf (północne Czechy) proboszcz Anton Nickel utworzył parafię z licznymi parafiami filialnymi. Trzecie centrum ruchu starokatolickiego powstało w Ried, w górnej Austrii, pod kierunkiem proboszcza dra L Bradera. W wielu innych miejscowościach również można było utworzyć parafie, ale także w Austrii brak było księży.

Rozwój  Kościoła  - wielkie trudności  i  małe zwycięstwa

W Austrii starokatolikom największe jednak przeszkody stwarzał rząd. Starokatolicy nie zostali uznani za katolików, tak jak w Niemczech i w Szwajcarii. Chrzty i śluby udzielone przez proboszczów starokatolickich traktowano, w sensie cywilno-prawnym, jako nieważne, a gdy proboszczowie starokatoliccy sami wstępowali w związki małżeńskie, ich dzieci uważano za nieślubne. Nie brakło też nacisków politycznych. Kiedy zaproszono biskupa  J. H. Reinkensa, aby w rozwijających się parafiach udzielił sakramentu bierzmowania, nie pozwoliły mu na to władze policyjne. Przedłożone władzom państwowym podręczniki do nauczania religii nie otrzymały obowiązkowego zatwierdzenia władz państwowych; uniemożliwiano zakładanie i działanie stowarzyszeń. Dopiero po długich pertraktacjach i przy daleko idących ograniczeniach, w roku 1877 władze państwowe uznały trzy parafie starokatolickie. W roku 1879 mógł zebrać się pierwszy Synod, zorganizowany na wzór Kongresu w Konstancji, który przeprowadził konieczne reformy. Synod w 1888 roku wybrał Amandusa Cecha na administratora biskupstwa. W roku 1896 siedziba administratora biskupstwa została przeniesiona z Wiednia do Warnsdorfu.

W roku 1880 nastąpiło większe upowszechnienie ruchu w górach Izerskich. Mimo utrudnień ze strony władz państwowych, udało się zorganizować wiele parafii, które rozwinęły bogate życie kościelne. Na przełomie wieków poważnie zwiększyła się liczba wiernych Kościoła starokatolickiego, (podobnie zresztą jak Kościołów protestanckich), przez tak zwany „Los-von-Rom-Bewegung" (ruch za oderwaniem się od Rzymu), u podstaw którego leżały jednak raczej przyczyny narodowościowe. Pod wpływem tego ruchu powstały dalsze parafie starokatolickie w Styrii i Karyntii, w Czechach i na Morawach.

Upadek starej monarchii naddunajskiej spowodował podział dotychczas istniejącego biskupstwa na austriackie z siedzibą w Wiedniu i czechosłowackie z siedzibą w Warnsdorfie. Od tego czasu parafie starokatolickie mogły rozwijać się swobodniej i zwiększała się w nich liczba wiernych, zwłaszcza w Wiedniu. Pod autorytarnym reżimem Engelberta Dollfussa i w okresie przyłączenia do narodowo-socjalistycznych Niemiec, Kościół Starokatolicki znów był szykanowany na wiele sposobów. Po zakończeniu drugiej wojny światowej trzeba było z wielkim wysiłkiem na nowo odbudować życie kościelne.

Stan  obecny

Siedzibą biskupa i kierownictwa kościelnego jest Wiedeń. Biskupstwo obejmuje 12 parafii i 2 parafie filialne. Organ prasowy: „Starokatolik" („Der Alt-Katholik" ;  zobacz...). Liczba wiernych - ok. 20 tysięcy. Opiekę nad wiernymi sprawuje 27 księży.