Ruch ekumeniczny jako ruch pobożności

 

    
   Ruch ekumeniczny naszych czasów jest przede wszystkim ruchem pobożności, który - obejmuje żywotnch członków Kościołów historycznych - przekroczył ich granice oraz stworzył wśród podzielonych Kościołów  nową atmosferę wzajemnego poszanowania 
i zrozumienia wspólnych badań i poszukiwań, a nawet braterską łączność i gotowość niesienia pomocy, chociaż nie brakuje głosów, które nie uznają tego ruchu albo chcą w nim nawet widzieć odejście od Chrystusa.  Ruch ten bowiem reprezentuje najrozmaitsze wyobrażenia celu, który ma być osiągnięty i objawia się w najróżnorodniejszy sposób.  Nie zawsze jest jasne, z jakiej podstawy wyjściowej zamierza się osiągnąć oczekiwaną jedność.  Często w sprawach zasadniczych łączy się z nią coś nieokreślonego i nieistotnego.


Święty  Franciszek

W. Husarski, 1924 r. 

   

   Od tego "ekumenizmu" jako ruchu pobożności należy odróżnić ekumenizm kościelny, który nie jest tylko ruchem, lecz zobowiązaniem nałożonym na poszczególne Kościoły.

   Przez słowo "ekumeniczny" rozumiemy - zgodnie z jego pierwotnym znaczeniem -
"obejmujący całą zamieszkałą ziemię". Ekumeniczny jest więc Kościół, który obejmuje chrześcijan całego świata, nie tylko w teraźniejszości, lecz również w przeszłości. Tym samym pojęcie ekumeniczności obejmuje to, co określa się w naszej nauce o Kościele jako katolickość i apostolskość, a co z kolei jest następstwem jego jedności i świętości.

   Ekumeniczny jest ten Kościół, który przedstawia się w swojej przestrzennej i czasowej ekspansji jako  Jeden,  święty  Kościół  Jezusa  Chrystusa.